آرش رئیسیان گفت: من در نمایشگاه «سینمای محبوب من» تأکید داشتم که کارهای کاملاً انتزاعی که هیچ پیوندِ قابل‌درکی با موضوع سینمایی ندارند، پذیرفته نشوند. اصرار داشتم که حتماً باید عناصری از آن موضوع سینمایی در نقاشی یا اثر تجسمی وجود داشته باشد تا مخاطب بتواند پیوند اثر با دنیای سینما را کشف کند.

مراسم نکوداشت بیست‌ونهمین سالگرد تأسیس انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران به همراه پنل تخصصی «طراحی در شرایط بحران»، عصر جمعه ۳ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد شهناز خانه‌ی هنرمندان ایران برگزار شد.

مجلس یادبود بهرام بیضائی با عنوان «آخرین شب تابستان» سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ به همت انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران تئاتر و ماهنامه عصر روشن در سالن استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

اسماعیل میهن‌دوست گفت: در فیلم «دعوت» خانه صرفا یک مکان ساده نیست، بلکه مانند هزارتویی پر از قاب‌ها و رنگ‌های ویژه، کیفیتی شبیه به زندان پیدا کرده است که فاصله عاطفی میان آدم‌ها و دل‌مشغولی‌های فردی آن‌ها را آشکار می‌سازد.

شهرام اشرف ابیانه گفت: تماشای «چشم ویشی» موقعیتی غریب و چندوجهی می‌سازد؛ ما همزمان هم دستگاه تبلیغات و پروپاگاندا را می‌بینیم، هم نظاره‌گر قربانیان این تبلیغات هستیم و هم خودمان را تماشا می‌کنیم که نیم قرن بعد، در جایگاه قاضی تاریخ نشسته‌ایم. با این حال، شابرول تعمدا این جایگاه داوری و قضاوت را ناامن می‌کند و هشدار می‌دهد که تماشاگر امروز نیز بیرون از مسئله تصویر و دستکاری رسانه‌ای نیست.

رحیم رشیدی‌تبار نمایشنامه‌نویس و کارگردان «گردبادک» با اشاره به شاخصه‌های این اثر، گفت: پیش از این اقتباس‌هایی از «درخت آسوریک» انجام شده بود که البته برای من چندان جاذبه‌ای نداشت و تصمیم داشتم خوانشی متفاوت و نو از این مناظره کهن ارائه دهم...

هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز به دبیری علی نصیریان، روز جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ با حضور جمعی از هنرمندان، داوران، فیلمسازان و اصحاب فرهنگ و رسانه، در سالن اصلی مجموعه فرهنگی هنری برج آزادی برگزار شد‌ و به پایان رسید.

آیین ستایش از استاد «مجید بلوچ» و دورهمی اعضای انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران عصر پنجشنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۵ در سالن استاد شهناز خانه‌ی هنرمندان ایران برگزار شد.

آرش رئیسیان گفت: همواره با این پرسش دست‌به‌گریبان بودم که با چه ترفند و تمهیدی می‌توان مخاطب را دقایقی طولانی‌تر روبه‌روی یک اثر متوقف کرد تا به درون تابلو نقب بزند؛ چراکه هدف، کشف خود اثر نیست، بلکه مخاطب باید از دریچه تابلو به «کشف درون خود» برسد. 

فاطمه حسنی درباره نمایشگاه «کاریز» گفت: از آن‌جا که ریشه و سرمنشأ بقای هر باغی در این اقلیم قنات و کاریز است، عنوان نمایشگاه را «کاریز» گذاشتم. معتقدم هنر نیز خصلتی کاریزگونه دارد؛ از ژرفای لایه‌های درونی و ناخودآگاه هنرمند سرچشمه می‌گیرد، بستر تاریکی را می‌پیماید و در نهایت به سطح بوم می‌رسد تا به زندگی و ادراک مخاطب طراوت ببخشد.