فرخ غلام جونوف، رایزن فرهنگی سفارت ازبکستان در ایران، با حضور در خانه هنرمندان ایران با جلیل اکبری‌صحت، مدیر روابط‌عمومی و امور بین‌الملل این مجموعه، درباره گسترش فعالیت‌های دوجانبه و معرفی متقابل ظرفیت‌های فرهنگی و هنری دو کشور دیدار و گفت‌وگو کرد.

نمایشگاه گروهی عکس «خلیج همیشگی من خلیج‌فارس» در گالری پاییز خانه‌ی هنرمندان ایران برپا شد و پس از یک هفته به‌پایان رسید؛ رویدادی که به بهانه‌ ثبت زیبایی‌ها و اصالت این پهنه آبی و زیست‌بوم پیرامون آن، فرصتی برای گفت‌وگو پیرامون میراث فرهنگی و هویت ملی فراهم آورد. به همین بهانه با اعظم محمد باغبان، برگزارکننده‌ این نمایشگاه، به گفت‌وگو پرداختیم تا از جزئیات و اهداف این رویداد هنری بیشتر بدانیم.

گالری تابستان خانه‌ی هنرمندان، این روزها به محل گردهمایی ۳۳ هنرمند تبدیل شده است؛ نمایشگاهی با عنوان «۳۳» که نامش را مستقیماً از تعداد شرکت‌کنندگان خود گرفته است. در نگاه نخست، تجمع ۳۳ اثر با رویکردهای متفاوت در یک فضای نمایشگاهی محدود، پرسش‌هایی را پیرامون نحوه‌ی مدیریت فضا و چگونگی حفظ انسجام بصری ایجاد می‌کند.

نمایشگاه «درجایی دور از همه» شامل ۱۱ اثر هایپررئال با تکنیک رنگ‌روغن روی بوم‌های دست‌ساز، این روزها در گالری استاد نامی خانه هنرمندان ایران میزبان مخاطبان است. پرژام پارسی در این مجموعه، نگاه خود را به سمت چهره‌هایی چرخانده که اگرچه جنگ و تقدیر آن‌ها را از ریشه‌هایشان جدا کرده، اما همچنان در تلاش برای «ادامه دادن» هستند.

آرش رئیسیان گفت: همواره با این پرسش دست‌به‌گریبان بودم که با چه ترفند و تمهیدی می‌توان مخاطب را دقایقی طولانی‌تر روبه‌روی یک اثر متوقف کرد تا به درون تابلو نقب بزند؛ چراکه هدف، کشف خود اثر نیست، بلکه مخاطب باید از دریچه تابلو به «کشف درون خود» برسد. 

فاطمه حسنی درباره نمایشگاه «کاریز» گفت: از آن‌جا که ریشه و سرمنشأ بقای هر باغی در این اقلیم قنات و کاریز است، عنوان نمایشگاه را «کاریز» گذاشتم. معتقدم هنر نیز خصلتی کاریزگونه دارد؛ از ژرفای لایه‌های درونی و ناخودآگاه هنرمند سرچشمه می‌گیرد، بستر تاریکی را می‌پیماید و در نهایت به سطح بوم می‌رسد تا به زندگی و ادراک مخاطب طراوت ببخشد.

یدالله کابلی استاد مجرب خوشنویسی در بازدید از نمایشگاه «کاریز» گفت: فاطمه حسنی در آثارش با استفاده از شناخت دقیقِ قوس‌ها و حرکت‌های اصیل، موفق شده‌ هویت سنتی هنر را با نگاهی نو، در فضای کالیگرافی امروز تعریف کند.

گروهی عکس «هم‌ریشه» با نمایش آثاری از ده‎‌ها هنرمند، مدتی پیش در گالری استاد ممیز خانه هنرمندان ایران برپا شد. دانیال آب‌پیکران که مسئولیت انتخاب آثار و کیوریتوری این مجموعه را بر عهده داشته، معتقد است این نمایشگاه تلاشی برای یادآوری اتحاد و پیوند میان انسان‌ها و همچنین آشتی با طبیعت در روزهای دشوار است.

علیرضا تابش مدیر فرهنگی در بازدید از نمایشگاه عکس «تار و پود و خاک» گفت:نمایشگاه‌هایی از این دست، حس کنجکاوی ما را برای کشف دوباره ایران از زاویه‌ای نو برمی‌انگیزند. در این رویداد، شاهد تلفیق هنر دو عکاس از دو اقلیم و دو نسل متفاوت هستیم؛ تمایز دیدگاه‌ها و تنوع سوژه‌ها، نوعی «گفت‌وگوی هنری» را از دریچه لنز و زاویه دید آن‌ها شکل داده است. عکس‌ها در اقلیم‌ها و فصول گوناگون ثبت شده‌اند و بازتاب‌دهنده شگفتی‌های معماری، آداب، رسوم و هنرهای ناب ایرانی هستند؛ بستری که فرصت بازشناسی و کشف مجدد زیبایی‌های کشورمان را فراهم می‌آورد.

حسین محسنی، مدیرعامل آرت‌فر تهران گفت: تهران بیشترین تعداد رویداد هنری را در منطقه ما در اختیار دارد. هدف ما از برگزاری این نوع فستیوال‌ها، تنها برگزاری یک نمایشگاه نیست، بلکه ما در پی «رسمیت بخشیدن» به این تعداد رویداد و «مرکزیت‌بخشی» به جایگاه تهران در سطح منطقهٔ غرب آسیا هستیم. ما می‌خواهیم جایگاه اصلی تهران را به عنوان قطب هنری منطقه بازتعریف و تثبیت کنیم.