اخبار
یاری که صدها صدا را به هم میرساند!
«شب عباس یاری» در نهصد و هفتاد و ششمین شب از سلسله شبهای مجله بخارا، عصر چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵ با سخنرانی امیر اثباتی، فرهاد توحیدی، شهرام مکری و علی دهباشی در سالن استاد شهناز خانهی هنرمندان ایران برگزار شد
مستندپرترهای که به کالبدشکافی تاریخ بدل شد
مستند «گلدونه، مشرحیم، صغرا و دیگران» اثر همایون امامی در پنجاه و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترها، عصر چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵ در سینماتک خانهی هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبریصحت (منتقد و کارشناس سینما) و محسن خیمهدوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.
روایت بیجایی در قابهای هایپررئال
نمایشگاه «درجایی دور از همه» شامل ۱۱ اثر هایپررئال با تکنیک رنگروغن روی بومهای دستساز، این روزها در گالری استاد نامی خانه هنرمندان ایران میزبان مخاطبان است. پرژام پارسی در این مجموعه، نگاه خود را به سمت چهرههایی چرخانده که اگرچه جنگ و تقدیر آنها را از ریشههایشان جدا کرده، اما همچنان در تلاش برای «ادامه دادن» هستند.
فیلمی درباره جاماندن از زندگی
برنامه ششصد و نود و دوم سینماتک خانهی هنرمندان ایران به فیلم سینمایی «متأسفیم جا ماندی» ساخته کن لوچ اختصاص داشت که دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری، به نمایش در آمد.
اورسنولز از نقاشی تا سینما؛ زیباییشناسی یک نابغه
فیلم مستند «نگاه اورسون ولز» بهکارگردانی مارک کازینز (محصول ۲۰۱۵) در قالب صد و چهلمین برنامهی «مُستنداتِ یکشنبه» در خانهی هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور امیررضا فخری مترجم و منتقد و با مشارکت مخاطبان برگزار شد.
پردهی عریض سینما بر بوم نقاشی
آرش رئیسیان گفت: من در نمایشگاه «سینمای محبوب من» تأکید داشتم که کارهای کاملاً انتزاعی که هیچ پیوندِ قابلدرکی با موضوع سینمایی ندارند، پذیرفته نشوند. اصرار داشتم که حتماً باید عناصری از آن موضوع سینمایی در نقاشی یا اثر تجسمی وجود داشته باشد تا مخاطب بتواند پیوند اثر با دنیای سینما را کشف کند.
طراحی گرافیک در تلاطم بحران؛ از تنگناها تا تابآوری در عصر دیجیتال
مراسم نکوداشت بیستونهمین سالگرد تأسیس انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران به همراه پنل تخصصی «طراحی در شرایط بحران»، عصر جمعه ۳ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد شهناز خانهی هنرمندان ایران برگزار شد.
هزارتویی شبیه زندان / تاملی بر زوال ساختارهای سنتی در «دعوت»
اسماعیل میهندوست گفت: در فیلم «دعوت» خانه صرفا یک مکان ساده نیست، بلکه مانند هزارتویی پر از قابها و رنگهای ویژه، کیفیتی شبیه به زندان پیدا کرده است که فاصله عاطفی میان آدمها و دلمشغولیهای فردی آنها را آشکار میسازد.
