پرهام یدالهی کارگردان نمایش «خفتن و شاید خواب‌دیدن» گفت: از یک نقطه به بعد احساس کردم چارچوب اولیه دیگر برای من پاسخگو نیست؛ بنابراین از متن «هملت» کمک گرفتم و تلاش کردم حضورش پررنگ‌تر شود و جایگاه خودش را پیدا کند. با این حال، همچنان تمرکز اصلی روی دو کاراکتر ماند و این دو نفر هستند که قصه را پیش می‌برند و به همین دلیل سایر عناصر کمی کم‌رنگ‌تر و مینیمال باقی ماندند.

صدرا عیسی‌پور با نگاهی متفاوت به آثار مارتین مک‌دونا، سعی کرده است تضاد میان دو نسل را نه در قالب یک روایت رئالیستی، بلکه در فضایی استعاری و با ریتمی تند و پرتحرک به تصویر بکشد. او با استفاده از استعاره‌ی «رینگ بوکس»، تقابل میان مادر و دختر را به یک نبردِ بی‌پایان و بی‌رحمانه تبدیل کرده است؛ نبردی که در آن، حتی رنگ از جهانِ صحنه نیز رخت برمی‌بندد...

«باران نم‌نم خواهد بارید» تنها یک نام برای نمایش نیست؛ دعوتی است به ایستادن در آستانه؛ جایی که واقعیت با وهم برخورد می‌کند و خاطره‌ها زیر باران مداوم تردید، رنگ می‌بازند. در این هتل غریب که فضایش به قلمرو آثار هاروکی موراکامی پهلو می‌زند، شخصیت‌ها در حالِ گم کردن یا بازیافتنِ خود هستند. در این میان، زهرا پرهون در قامت «مسئول پذیرش»، حضوری متفاوت دارد...

تارا برزی در نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید»، سراغ ترجمه جهان غبارآلود و سورئال هاروکی موراکامی به زبان عریان تئاتر رفته است. او در این اقتباس، نه به دنبال بازسازی فیزیکی قصه‌ها، که در پی بازنمایی آن فقدان مبهم و تنهاییِ وجودی است که شخصیت‌های موراکامی با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند...

رضا بهکام کارگردان «نامقصد» می‌گوید: اهداف شخصی در واقعیت گاهی به مقصد نمی‌رسند و طبعا سرگردانی شخصیت «آبان» در این نمایش که به بی‌مقصد بودن او منجر شده، بیانگر پرونده‌های راکدی است که گاهی در بازخوانی‌ها، نیازمند تاباندن نور به بخش‌های تاریکی از آن است و دوگانگی نوع مرگ او، تفاسیر و قضاوت‌هایی را برای مخاطبان اثر به همراه دارد.

میکائیل شهرستانی می‌گوید: دیالکتیک اساس و بنیان درام را می‌سازد. پرسش و پاسخ، گفتن و شنیدن. غیر از این باشد جامعه به قهقرا می‌رود، باید شنید و پاسخی برایش داشت وگرنه آشفته بازاری که امروزه روز جوامع و جهان درگیر آن هستند، پیش می‌آید...