روژین صدرزاده در نمایش «سفرنامه‌ی گم‌جای»، به درون ذهن و قلب زنی خزیده که میان شعله‌های عشق به پهلوان زابل و داغ جانکاه فرزند، معلق مانده است. روایت این تلاطم‌های دراماتیک را از زبان صدرزاده می‌خوانید.

در سالن استاد انتظامی خانه‌ی هنرمندان ایران، نمایش «بچه خرس» هر شب روی صحنه می‌رود؛ اثری که با دراماتورژی از «خرس» چخوف، روایت یک زن سنت‌شکن و قدرتمند را در دل دورانی می‌سازد که زنان اغلب منفعل تصویر می‌شدند. پشت این تجربه‌ی نخست، کارگردانی ایستاده که سال‌ها دستیاری کرده، اما این بار قصد دارد با رقص، حرکت و لحظات کمیک کنترل‌شده، تجربه‌ای کوتاه، مفید و شیرین برای تماشاگر بسازد. پای صحبت «مریم نورالدینی» کارگردان نمایش «بچه خرس» نشسته‌ایم.

احسان سلیمیان کارگردان نمایش «سفرنامه گم‌جای» درباره خاستگاه‌های ایدئولوژیک متن، مقتدر شدن شخصیت تهمینه در روزگار کنونی و تقابل جامعه‌شناختی دو مفهوم کهن «پسرکشی شرقی» و «پدرکشی غربی» به ارائه توضیحات خود پرداخت.

«مصطفی فرهادمهر»، بازیگر و مشاور کارگردان نمایش «گردبادک» که خود زیستی طولانی در اقلیم خوزستان داشته است، از رویکرد عرفانی‌اش به نقش‌آفرینی و چگونگیِ برقراری پیوند عاطفی با مخاطب فراتر از مرزهای زبانی سخن گفت.

رحیم رشیدی‌تبار نمایشنامه‌نویس و کارگردان «گردبادک» با اشاره به شاخصه‌های این اثر، گفت: پیش از این اقتباس‌هایی از «درخت آسوریک» انجام شده بود که البته برای من چندان جاذبه‌ای نداشت و تصمیم داشتم خوانشی متفاوت و نو از این مناظره کهن ارائه دهم...

پرهام یدالهی کارگردان نمایش «خفتن و شاید خواب‌دیدن» گفت: از یک نقطه به بعد احساس کردم چارچوب اولیه دیگر برای من پاسخگو نیست؛ بنابراین از متن «هملت» کمک گرفتم و تلاش کردم حضورش پررنگ‌تر شود و جایگاه خودش را پیدا کند. با این حال، همچنان تمرکز اصلی روی دو کاراکتر ماند و این دو نفر هستند که قصه را پیش می‌برند و به همین دلیل سایر عناصر کمی کم‌رنگ‌تر و مینیمال باقی ماندند.

صدرا عیسی‌پور با نگاهی متفاوت به آثار مارتین مک‌دونا، سعی کرده است تضاد میان دو نسل را نه در قالب یک روایت رئالیستی، بلکه در فضایی استعاری و با ریتمی تند و پرتحرک به تصویر بکشد. او با استفاده از استعاره‌ی «رینگ بوکس»، تقابل میان مادر و دختر را به یک نبردِ بی‌پایان و بی‌رحمانه تبدیل کرده است؛ نبردی که در آن، حتی رنگ از جهانِ صحنه نیز رخت برمی‌بندد...

«باران نم‌نم خواهد بارید» تنها یک نام برای نمایش نیست؛ دعوتی است به ایستادن در آستانه؛ جایی که واقعیت با وهم برخورد می‌کند و خاطره‌ها زیر باران مداوم تردید، رنگ می‌بازند. در این هتل غریب که فضایش به قلمرو آثار هاروکی موراکامی پهلو می‌زند، شخصیت‌ها در حالِ گم کردن یا بازیافتنِ خود هستند. در این میان، زهرا پرهون در قامت «مسئول پذیرش»، حضوری متفاوت دارد...

تارا برزی در نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید»، سراغ ترجمه جهان غبارآلود و سورئال هاروکی موراکامی به زبان عریان تئاتر رفته است. او در این اقتباس، نه به دنبال بازسازی فیزیکی قصه‌ها، که در پی بازنمایی آن فقدان مبهم و تنهاییِ وجودی است که شخصیت‌های موراکامی با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند...