رضا بهکام کارگردان «نامقصد» میگوید: اهداف شخصی در واقعیت گاهی به مقصد نمیرسند و طبعا سرگردانی شخصیت «آبان» در این نمایش که به بیمقصد بودن او منجر شده، بیانگر پروندههای راکدی است که گاهی در بازخوانیها، نیازمند تاباندن نور به بخشهای تاریکی از آن است و دوگانگی نوع مرگ او، تفاسیر و قضاوتهایی را برای مخاطبان اثر به همراه دارد.
میکائیل شهرستانی میگوید: دیالکتیک اساس و بنیان درام را میسازد. پرسش و پاسخ، گفتن و شنیدن. غیر از این باشد جامعه به قهقرا میرود، باید شنید و پاسخی برایش داشت وگرنه آشفته بازاری که امروزه روز جوامع و جهان درگیر آن هستند، پیش میآید...
اجرای نمایش «نامقصد» با نویسندگی و کارگردانی رضا بهکام و تهیهکنندگی عماد اخلاقی، از یکشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ آغاز شده و این نمایش، تا جمعه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ هر روز (جز شنبهها) ساعت ۱۸:۳۰ در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه خواهد بود.
نمایش «رنگ انار» جمعههای هر هفته (تا جمعه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵) ساعت ۱۴ در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه میرود.
«رنگ انار» با ریتمی آهسته و نگاهی خیره به رنج، راهی دیگر را پیشنهاد میکند؛ راهی که از بدن آغاز میشود و به حافظه جمعی میرسد. در این نمایش، که بیش از سه ساعت و نیم است، بدن بازیگر نه ابزار بازنمایی، که سندی زنده از آسیبپذیری است؛ تا آنجا که حذف گریم و پذیرش تغییرات واقعی در ظاهر بازیگران، به بخشی از جهان اثر تبدیل شده است. «رنگ انار» نمایشی برای مکث است؛ برای تاب آوردن در برابر کندی، برای دیدن زخمهایی که معمولاً در هیاهوی روایتهای تند پنهان میمانند.
اینکه چرا حامد شیخی کارگردان نمایش «میرزا رضا» سراغ دو شخصیت مهم تاریخی رفته است، موضوعی است که در مصاحبه با او میخوانید.
عکاس : لیلا ابراهیمی [...]
کارگردان نمایش «هپ» با اشاره به چگونگی دگردیسی در این نمایش از چالشهای گرفتن سالن و کارگردانی به عنوان یک زن گفت.
سیده زهرا موسوی، بازیگر و کارگردان جوان، با نمایش «زنبور» وارد تجربهای تازه و حرفهای در صحنه تئاتر ایران شده است. این اثر چهارمین حضور رسمی او در سالنهای حرفهای محسوب میشود، اما برای نخستینبار موسوی همزمان هدایت صحنه و ایفای نقش اصلی را بر عهده دارد.
در روزگاری که ناامیدی و بقا به شکلی عجیب در هم تنیده شدهاند، «دلقک» دیگر فقط یک کاراکتر خندهآور نیست؛ بلکه بدل میشود به آخرین پناه انسان پیش از فروپاشی. نمایشی که شادی ویسه آن را روی صحنه برده، دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود؛ جایی میان امیدِ ازدسترفته و خندهای که برای زندهماندن ساخته میشود.
تمامی حقوق مادی و معنوی این وبسایت به خانه هنرمندان ایران تعلق دارد © ۱۴۰۴ – طراحی شده در استودیومون