من راوی سکوت‌های ناگفته هستم

«باران نم‌نم خواهد بارید» تنها یک نام برای نمایش نیست؛ دعوتی است به ایستادن در آستانه؛ جایی که واقعیت با وهم برخورد می‌کند و خاطره‌ها زیر باران مداوم تردید، رنگ می‌بازند. در این هتل غریب که فضایش به قلمرو آثار هاروکی موراکامی پهلو می‌زند، شخصیت‌ها در حالِ گم کردن یا بازیافتنِ خود هستند. در این میان، زهرا پرهون در قامت «مسئول پذیرش»، حضوری متفاوت دارد...

مینیمالیسم در خدمت سکوت / برای آنها که اهل پرسش‌اند

تارا برزی در نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید»، سراغ ترجمه جهان غبارآلود و سورئال هاروکی موراکامی به زبان عریان تئاتر رفته است. او در این اقتباس، نه به دنبال بازسازی فیزیکی قصه‌ها، که در پی بازنمایی آن فقدان مبهم و تنهاییِ وجودی است که شخصیت‌های موراکامی با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند...

سکوتی که خنجر می‌شود

رضا بهکام کارگردان «نامقصد» می‌گوید: اهداف شخصی در واقعیت گاهی به مقصد نمی‌رسند و طبعا سرگردانی شخصیت «آبان» در این نمایش که به بی‌مقصد بودن او منجر شده، بیانگر پرونده‌های راکدی است که گاهی در بازخوانی‌ها، نیازمند تاباندن نور به بخش‌های تاریکی از آن است و دوگانگی نوع مرگ او، تفاسیر و قضاوت‌هایی را برای مخاطبان اثر به همراه دارد.

«پونتیلا…» در زمانه ما؛ دیالکتیک طنز و قدرت روی صحنه / باید شنید و پاسخ داشت

میکائیل شهرستانی می‌گوید: دیالکتیک اساس و بنیان درام را می‌سازد. پرسش و پاسخ، گفتن و شنیدن. غیر از این باشد جامعه به قهقرا می‌رود، باید شنید و پاسخی برایش داشت وگرنه آشفته بازاری که امروزه روز جوامع و جهان درگیر آن هستند، پیش می‌آید...

گزارش تصویری | اجرای نمایش «نامقصد» | سالن استاد انتظامی | اردیبهشت و خرداد 1405

اجرای نمایش «نامقصد» با نویسندگی و کارگردانی رضا بهکام و تهیه‌کنندگی عماد اخلاقی، از یکشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ آغاز شده و این نمایش، تا جمعه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ هر روز (جز شنبه‌ها) ساعت ۱۸:۳۰ در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه خواهد بود.

گزارش تصویری | اجرای نمایش «رنگ انار» در سالن استاد انتظامی | بهمن و اسفند 1404

نمایش «رنگ انار» جمعه‌های هر هفته (تا جمعه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵) ساعت ۱۴ در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می‌رود.

به رنگ رنج، به طعم انار

«رنگ انار» با ریتمی آهسته و نگاهی خیره به رنج، راهی دیگر را پیشنهاد می‌کند؛ راهی که از بدن آغاز می‌شود و به حافظه جمعی می‌رسد. در این نمایش، که بیش از سه ساعت و نیم است، بدن بازیگر نه ابزار بازنمایی، که سندی زنده از آسیب‌پذیری است؛ تا آنجا که حذف گریم و پذیرش تغییرات واقعی در ظاهر بازیگران، به بخشی از جهان اثر تبدیل شده است. «رنگ انار» نمایشی برای مکث است؛ برای تاب آوردن در برابر کندی، برای دیدن زخم‌هایی که معمولاً در هیاهوی روایت‌های تند پنهان می‌مانند.

شادی ویسه: گفتند «هُپ» را روی صحنه نبر! / خانه هنرمندان ایران به من کمک کرد

کارگردان نمایش «هپ» با اشاره به چگونگی دگردیسی در این نمایش از چالش‌های گرفتن سالن و کارگردانی به عنوان یک زن گفت.

رفتن به بالا