«رنگ انار» با ریتمی آهسته و نگاهی خیره به رنج، راهی دیگر را پیشنهاد می‌کند؛ راهی که از بدن آغاز می‌شود و به حافظه جمعی می‌رسد. در این نمایش، که بیش از سه ساعت و نیم است، بدن بازیگر نه ابزار بازنمایی، که سندی زنده از آسیب‌پذیری است؛ تا آنجا که حذف گریم و پذیرش تغییرات واقعی در ظاهر بازیگران، به بخشی از جهان اثر تبدیل شده است. «رنگ انار» نمایشی برای مکث است؛ برای تاب آوردن در برابر کندی، برای دیدن زخم‌هایی که معمولاً در هیاهوی روایت‌های تند پنهان می‌مانند.

آریو راقب‌کیانی گفت: دغدغه اصلی نمایش «نامه اداری»، قدرت «نه گفتن» و جسارت مخالفت است؛ اینکه با نگاهی نقادانه و شک‌آمیز با پدیده‌هایی روبه‌رو شویم که وارد زندگی‌مان می‌شوند. نمایش می‌خواهد مخاطب در برابر هر امر تازه‌ای، بدون پرسش و پذیرش کورکورانه تسلیم نشود.

نیما آقاخانی کارگردان نمایش «تا هیچ چیز عوض نشود» که تا روز جمعه در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه است، گفت: به هیچ وجه در ساخت کارهایم این رویکرد را نداشته‌ام که بخواهم نیتی در انتقال پیامی داشته باشم، بلکه همواره سعی کرده‌ام که ببینم چگونه می‌توانم دغدغه‌های خودم را در کارم مسئله کنم و در ذهن مخاطب ایجاد پرسش کنم.