پنجاه و نهمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها در سینماتک خانه‌‌ی هنرمندان ایران، به مستند «قحط‌الرجال» به‌کارگردانی محسن عسکری‌زاده اختصاص داشت.

مستند «کودک برگزیده» به‌‌کارگردانی ناتی باراتز (محصول ۲۰۰۸) در قالب صد و چهل و دومین برنامه‌ی «مُستنداتِ یکشنبه» - سالن استاد ناصری خانه‌ی هنرمندان ایران روی پرده رفت و «سامان بیات» با مشارکت مخاطبان به نقد و بررسی آن پرداخت.

در پنجاه و هشتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها، مستند کوتاه «گیشه۲» از بسته‌‌‌ مستندهایی درباره‌‌‌ تئاتر ایران توسط انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه‌ی تئاتر، عصر چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری خانه‌ هنرمندان ایران روی پرده رفت.

«بیلیاردباز» (۱۹۶۱) ساخته‌ی رابرت راسن عصر دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری، برنامه ششصد و نود و سوم سینماتک خانه‌ی هنرمندان ایران به نمایش درآمد و‌ پس از‌ اکران آن، نشست نقد و بررسی فیلم با حضور سامان بیات (مجری کارشناس) و شاهین امین (منتقد سینما) برگزار شد.

فیلم مستند سینمایی «روباه و ماه صورتی» اثر مهرداد اسکویی و ثریا اخلاقی سیزدهمین برنامه‌ی «سینماسلامت» عصر یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری خانه‌ی هنرمندان ایران به نمایش درآمد و نشست نقد و بررسی آن با حضور رضا درستکار (منتقد و مدیر جلسات سینماسلامت)، دکتر علیرضا زالی (کارشناس) و سیاوش جمالی (تهیه‌کننده فیلم) برگزار شد.

مستند «گلدونه، مش‌رحیم، صغرا و دیگران» اثر همایون امامی در پنجاه و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها، عصر چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵ در سینماتک خانه‌ی هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبری‌صحت (منتقد و کارشناس سینما) و محسن خیمه‌دوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.

برنامه ششصد و نود و دوم سینماتک خانه‌ی هنرمندان ایران به فیلم سینمایی «متأسفیم جا ماندی» ساخته‌ کن لوچ اختصاص داشت که دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری، به نمایش در آمد.

فیلم مستند «نگاه اورسون ولز» به‌‌کارگردانی مارک کازینز (محصول ۲۰۱۵) در قالب صد و چهلمین برنامه‌ی «مُستنداتِ یکشنبه» در خانه‌ی هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور امیررضا فخری مترجم و منتقد و با مشارکت مخاطبان برگزار شد.

اسماعیل میهن‌دوست گفت: در فیلم «دعوت» خانه صرفا یک مکان ساده نیست، بلکه مانند هزارتویی پر از قاب‌ها و رنگ‌های ویژه، کیفیتی شبیه به زندان پیدا کرده است که فاصله عاطفی میان آدم‌ها و دل‌مشغولی‌های فردی آن‌ها را آشکار می‌سازد.

شهرام اشرف ابیانه گفت: تماشای «چشم ویشی» موقعیتی غریب و چندوجهی می‌سازد؛ ما همزمان هم دستگاه تبلیغات و پروپاگاندا را می‌بینیم، هم نظاره‌گر قربانیان این تبلیغات هستیم و هم خودمان را تماشا می‌کنیم که نیم قرن بعد، در جایگاه قاضی تاریخ نشسته‌ایم. با این حال، شابرول تعمدا این جایگاه داوری و قضاوت را ناامن می‌کند و هشدار می‌دهد که تماشاگر امروز نیز بیرون از مسئله تصویر و دستکاری رسانه‌ای نیست.