وحید آگاه، مدیر پروژه «شرح حق»، در سخنان خود از دشواری‌های مسیر گردآوری این مجموعه گفت و توضیح داد: مهم‌ترین چالش آن‌ها، جلب اعتماد استادان برای انجام مصاحبه بوده است.
او گفت: در فضای پر از سوءتفاهم و بی‌اعتمادی حاکم بر ایران، بسیاری از استادان در آغاز تصور می‌کردند این پروژه حتماً «پشت پرده‌ای» دارد و به‌سادگی حاضر به گفت‌وگو نمی‌شدند. آگاه برای نمونه از دکتر فیروز شهیدی یاد کرد و گفت پس از ماه‌ها پیگیری، حتی برای دیدار با او نیز نیاز به واسطه‌گری دکتر خالقی داشتند؛ با این حال، در نهایت این گفت‌وگوها به ثمر نشست.
او با اشاره به فضای مصاحبه با دکتر شهیدی، از انضباط کم‌نظیر، دقت در پاسخ‌گویی و شخصیت متفاوت او سخن گفت و افزود: استاد در مدت مصاحبه بسیار کوتاه و فشرده پاسخ می‌داد، به‌گونه‌ای که گاه چهار دقیقه سؤال، به سی ثانیه جواب ختم می‌شد. آگاه این ویژگی را نشانه نظم، تمرکز و جدیت او دانست. سپس درباره دکتر محسن محبی گفت که با وجود مشغله‌های بسیار، از جمله جلسه دفاع در همان روز، با نهایت لطف و همراهی در پروژه حضور یافت و همکاری کرد. او همچنین از دکتر نجفی‌تو‌انا با احترام یاد کرد و گفت در گفت‌وگو با او نیز همان صراحت، صلابت و منش حرفه‌ای برجسته بود.
آگاه در ادامه تأکید کرد: این مجموعه، صرفاً یک پروژه مصاحبه‌ای نیست، بلکه تلاشی برای ثبت حافظه حقوقی ایران و نشان دادن منش، اندیشه و سیره عملی استادان حقوق است. او گفت در مجموع، این طرح در ۱۰ جلد و ۹ کتاب تدوین شده که یکی از مجلدات به خراسان و یکی دیگر به کانون سردفتران اختصاص دارد. به گفته او، هدف اصلی پروژه این بوده که چهره‌های اثرگذارِ کمتر دیده‌شده در استان‌ها نیز معرفی شوند و نقش آنان در تاریخ حقوق ایران نادیده نماند.
مدیر پروژه سپس بر مفهوم «همگرایی» تأکید کرد: نمونه‌ای روشن از آن را رابطه دوستانه دو استاد با دیدگاه‌های سیاسی متفاوت در خراسان دانست؛ افرادی که با وجود تفاوت‌های فکری، یکدیگر را حذف نکردند و هر دو به حقوق ایران خدمت کردند. او این همزیستی فکری را الگویی مهم برای جامعه حقوقی و فرهنگی کشور دانست و گفت: نباید انسان‌ها را صرفاً به دلیل تفاوت اعتقادی از میدان خدمت کنار گذاشت.
آگاه در بخش دیگری از سخنانش از دانشگاه علامه طباطبایی و حمایت نیروی انسانی آن قدردانی کرد، اما در عین حال از برخورد روتین و اداری ساختار دانشگاه با پروژه‌های فرهنگی انتقاد کرد و توضیح داد: با وجود همراهی و لطف بسیاری از استادان و مدیران، سازوکارهای مالی و اداری دانشگاه‌ها در ایران معمولاً برای پروژه‌های فرهنگی کفایت نمی‌کند و همین مسئله، کارهای پژوهشی و فرهنگی را دشوار می‌سازد.
همچنین توضیح داد: برگزاری این مراسم در خانه‌ی هنرمندان نیز تا حدی به این دلیل بوده که فضای دانشگاه‌های دولتی، به‌ویژه برای جلسات آزاد و بدون سانسور، محدودیت‌های جدی دارد.
وحید آگاه در بخشی از سخنانش با کنار گذاشتن تعارفات مرسوم، «صفر مطلق» بودن حمایت‌های سازمانی از پروژه «شرح حق» را افشا کرد و با تأکید بر اینکه کل این پروژه ۱۰ جلدی با تیمی چهارنفره (عرفان حاج‌بابایی، زهره برادران، زهرا سلطانی‌نژاد و احمد مشکی) و بدون یک ریال بودجه دولتی یا حمایت وزارت علوم انجام شده، گفت: در ایران آدم‌ها دو دسته‌اند؛ یا حرف می‌زنند یا کار می‌کنند. ما دسته‌ی دوم هستیم و وقتی برای توجیه کردن در شوراهای ۱۵ نفره برای کار کردن نداریم.
آگاه با نگاهی آسیب‌شناسانه معتقد است: حقوق در ایران «بسیار عقب‌تر از جامعه» حرکت می‌کند.
او تأکید کرد: حقوقدانان نه راهبر، بلکه در خوش‌بینانه‌ترین حالت، توجیه کننده‌ وقایعی هستند که سال‌هاست در بطن جامعه اتفاق افتاده است. او مثال می‌زند: ما نمی‌توانیم جامعه را اصلاح کنیم؛ جامعه ده قدم از دانشکده حقوق و بیست قدم از حکومت جلوتر است.
آگاه با اشاره به موج مهاجرت دانشجویان از دوره کارشناسی، به یک بن‌بست عاطفی و حرفه‌ای در محیط آموزشی اشاره کرد و گفت: وقتی دانشجو می‌خواهد برود، ما در کلاس درس چه بگوییم؟ برای چه بماند؟ با چه کسی بسازد؟ استادان محافظه‌کارتر از آن هستند که پاسخی داشته باشند و خودِ دانشگاه هم به یک فضای بی‌ارتباط با واقعیت تبدیل شده است.
او دانشگاه ایرانی را ساختاری می‌بیند که عملاً کارکرد خود را از دست داده است. از نظر آگاه، حکومت نیازی به دانشگاه ندارد و فقط در مواقع لزوم، چند امضا از حقوقدانانِ دست‌چین شده می‌گیرد و باقیِ سیستم دانشگاهی عملاً بیکار است با کنایه گفت: ما در دانشگاه به حکومت کاری نداریم، حکومت هم به ما کاری ندارد؛ دانشجوها هم به ما کاری ندارند.
آگاه این وضعیت را بخشی از چرخه روتین و بی‌فایده در سیستم آموزشی می‌داند که خروجی‌اش، دانش‌آموختگانی است که هیچ مهارتی برای زیستن در دنیای واقعی ندارند.