گفت‌وگو با مهسا مشایخی کیوریتور نمایشگاه «۳۳» در گالری تابستان
هم‌زیستی هنرمندان مستقل در یک قاب
گالری تابستان خانه‌ی هنرمندان، این روزها به محل گردهمایی ۳۳ هنرمند تبدیل شده است؛ نمایشگاهی با عنوان «۳۳» که نامش را مستقیماً از تعداد شرکت‌کنندگان خود گرفته است. در نگاه نخست، تجمع ۳۳ اثر با رویکردهای متفاوت در یک فضای نمایشگاهی محدود، پرسش‌هایی را پیرامون نحوه‌ی مدیریت فضا و چگونگی حفظ انسجام بصری ایجاد می‌کند.
به گزارش اتاق خبر خانه‌ی هنرمندان ایران، در این نمایشگاه، مهسا مشایخی به عنوان کیوریتور، با رویکردی متفاوت نسبت به نمایشگاه‌های گروهی رایج، تلاش کرده است تا از تحمیل یک خط‌مشی واحد به هنرمندان پرهیز کند. طبق گفته او، دخالت کیوریتور در این مجموعه تنها به مبانی پایه‌ی نقاشی محدود شده و استقلال سبکی هر هنرمند، اولویت اصلی شکل‌گیری این آثار بوده است. با این حال، باید دید در عمل، چقدر این استقلال توانسته است در چیدمان نهایی، به یک هارمونی بصری منجر شود یا در حد مجموعه‌ای از تک‌تک‌های مستقل باقی مانده است.
در گفت‌وگوی پیش‌رو، با مهسا مشایخی درباره چالش‌های کیوریتوری چنین جمع پُرجمعیت، مناسبات آموزشی در این فرآیند و دلایل او برای غیبت آثار خودش در این نمایشگاه، گپ زده‌ایم.
نمایشگاه گروهی «۳۳» که هم‌اکنون در گالری تابستان خانه‌ی هنرمندان برپاست، مجموعه‌ای متنوع از آثار هنرمندان مختلف را گرد هم آورده است. خانم مشایخی، به عنوان کیوریتور این رویداد، درباره‌ی فلسفه‌ی انتخاب این عنوان برایمان بگویید. آیا «۳۳» صرفاً تعداد آثار است؟
این نمایشگاه حاصل ممارست و تجربه زیسته هنرمندانی است که سال‌هاست در مسیر خود فعالیت می‌کنند. عدد «۳۳» دقیقاً برگرفته از تعداد هنرمندانی است که در این مجموعه حضور دارند. هر یک از این هنرمندان، فضای شخصی و بیان هنری منحصر به خود را دارند؛ بنابراین، ما با یک مجموعه یک‌دست به معنای کلیشه‌ای آن روبه‌رو نیستیم، بلکه با ۳۳ روایت متفاوت از نگاه و جهان درونی هنرمندان مواجهیم.
با توجه به تفاوت‌های آشکار در سبک، تکنیک و مضامین آثار، معیار شما برای انتخاب این هنرمندان چه بود؟
معیار اصلی من، تلاش و تجربه بود. همه‌ی این هنرمندان کسانی هستند که سال‌ها در آتلیه خود تحقیق و کار کرده‌اند و مهارت‌های لازم را کسب کرده‌اند. من این مجموعه را با نگاه شخصی‌ام و تحت نظارت خودم گردآوری کردم. اینکه مضامین و مدل اجراها با هم متفاوت است، دقیقاً نقطه قوت نمایشگاه است؛ چرا که نشان‌دهنده تنوع نگاه‌هاست. من معتقدم هم نقد مثبت و هم نقد منفی درباره این تنوع، برای هنرمند سازنده است.
تصویر روی پوستر، اثر خود شماست. چه تناسبی بین این اثر و عنوان «۳۳» برقرار کردید؟ و چرا با وجود کیوریتوری نمایشگاه، اثر دیگری از خودتان در این مجموعه نیست؟
آن نقاشی، اثری است که حدود ۱۵ سال پیش خلق کردم؛ اثری که به آن تعلق خاطر عمیقی دارم و خوشبختانه فروش رفته است. نگاه خاص سوژه در این نقاشی، برای من بسیار ارزشمند است و دقیقاً همان حسی را منتقل می‌کند که به دنبالش بودم؛ به همین دلیل آن را برای پوستر انتخاب کردم. اما در مورد حضور نداشتن آثارم در نمایشگاه، باید بگویم اولویتِ من فراهم کردن فضا برای هنرمندانی بوده است که در این مسیر در حال تحقیق و پیشرفت هستند. ترجیح می‌دهم در نمایشگاه‌های گروهی، بستری برای معرفی دیگران مهیا کنم تا زمانی که فرصت برگزاری یک نمایشگاه انفرادی برای آثار خودم فراهم شود.
مهسا بهادری – اتاق خبر خانه‌ی هنرمندان ایران
دیدگاه خود را بنویسید