شنتیایی ادامه داد: به علت اینکه مخاطب باید فیلم را ببیند و بفهمد، درباره شکل و شمایل مشکل شنوایی تحقیق کردم. واقعیت این است که اگر بخواهیم درباره انسان‌های شنوا یا ناشنوا صحبت کنیم من حرف زیادی برای گفتن ندارم، بیشتر تمرکز بر روی سلامت روان است. ضمن اینکه لازم است بگویم اگر قرار است ما بزرگ شویم حتما باید زخمی شویم.
این کارگردان بیان کرد: تلاش کردم تا برخی از اخلاقیات و خاطرات خودم را در قصه بگنجانم تا بتوانم با شخصیت ارتباط برقرار کنم و آن را دوست داشته باشم.

شنتیایی در بخش دیگری از این نشست، گفت: فکر می‌کنم که ما نباید فراموش کنیم فیلمساز و کارگردان زمانی که یک اثر را تولید می‌کند درواقع آنچه از درون خودش نشات گرفته را بازتاب می‌دهد. حالا باتوجه به درونیات هر آدمی، قصه متفاوت است. این یک چیز سلیقه‌ای‌ست که فیلم به گونه‌ای تعریف شود که همه آن را درک کنند. برخی از لحظات و احساسات به گونه‌ای هستند که اصلا نمی‌توان آن‌ها را تعریف کرد یا حتی توضیح داد. درست مثل مزه لواشک سیب! به همین دلیل هم باید اجازه دهیم که کارگردان‌ها مسیر خودشان را پیدا کنند. چیزی را به تصویر بکشند که از درونشان می‌آید.