در ادامه نشست، کارگردان «خرس» درباره ریشه‌های خشونت در فیلم گفت: بخشی از این خشونت به فرهنگی بازمی‌گردد که در برخی مناطق با زندگی روزمره مردم عجین شده است.
او گفت: خشونت در عین حال برای مخاطب جذابیت نمایشی هم دارد؛ به‌طوری که حتی در زندگی روزمره نیز وقتی دعوا یا حادثه‌ای رخ می‌دهد، بسیاری از مردم ناخودآگاه کنجکاو می‌شوند که ببینند در نهایت چه اتفاقی می‌افتد.
طوسی نیز در ادامه سخنان این کارگردان گفت: خشونت پدیده‌ای تازه نیست و از ابتدای تاریخ بشر وجود داشته؛ از داستان هابیل و قابیل گرفته تا روایت‌های سینمایی معاصر. برای مثال به فیلم «Cape Fear» از مارتین اسکورسیزی توجه کنیم که در آن شخصیت یک وکیل در مواجهه با خشونتی بدوی قرار می‌گیرد و در نهایت درمی‌یابد که برای مقابله با چنین فردی، راهی جز ورود به همان میدان خشونت ندارد.

این کارگردان درباره پایان‌بندی فیلم توضیح داد و گفت: در ابتدا پایان فیلم می‌توانست زودتر تمام شود، اما پیشنهادهایی مطرح شد مبنی بر اینکه پس از گریه شخصیت با بازی پرویز پرستویی، فیلم به پایان برسد. شخصیت اصلی در پایان دچار نوعی جنون و توهم می‌شود؛ وضعیتی که در آن نمی‌تواند تصور کند همسرش با نورالدین زندگی کند. بازی آقای اصلانی در فینال فیلم «خرس» شاهکار بود، هر دو دقیقا می‌دانستیم چه می‌خواهیم. نکته دیگر اینکه من بالای قبر این آذم رفتم و داستان را از خودم نساختم، این اتفاق بر اساس واقعیت رخ داده است. واقعیت این بود که پدر دختر ۶ ماهه را با کلت می‌کشد اما من در فیلم آن را دختر شش ساله نشان دادم و این‌ها مواردی بود که واقعا در آن منطقه رخ داده بود.

معصومی اظهار داشت: سینما نقش اساسی در زندگی مردم دارد و برخی آن را جدی نمی‌گیرند. باید بپذیریم که سینما دنیای دیگری را برای ما باز می‌کند که به رحم، مروت، عشق و رویاپردازی می‌رسیم. قدرتی که حتی امروز ادبیات هم از آن برخوردار نیست.

در بخش دیگری از نشست، سامان بیات، منتقد با بیان اینکه فیلم را بسیار دوست داشته، پرسشی انتقادی مطرح کرد و گفت: برای من شخصیت‌ها در ابتدای فیلم خاکستری بودند. مثلاً افرا که با زنی ازدواج کرده که همسرش شهید شده، لزوماً کار نادرستی انجام نداده و همان‌طور نورالدین نیز بی‌گناه است. اما در ادامه فیلم به نظر می‌رسد این تعادل خاکستری به‌تدریج تغییر می‌کند.
او توضیح داد: برای مثال استفاده از برخی عناصر مثل صدای دوک وایی در صحنه‌هایی که نام نورالدین برده می‌شود، به نوعی شخصیت او را بیش از حد سفید و مثبت نشان می‌دهد. در مقابل، شخصیت فرهاد اصلانی با نشانه‌هایی مثل کت چرمی یا بیلیارد بازی کردن، تا حدی یادآور تیپ‌سازی‌های سینمای دهه شصت است؛ دوره‌ای که چنین نشانه‌هایی در ناخودآگاه مخاطب ایرانی اغلب با شخصیت‌های منفی پیوند خورده بود.
معصومی نیز توضیح داد: من واقعا از بیلیارد و سیگار به عنوان نماد استفاده نکردم.
در ادامه نشست، معصومی با اشاره به نگاه شخصی خود به مسئله جنگ گفت: از نظر من پدیده جنگ اساساً قابل پذیرش نیست. جنگ را امری زشت و پلشت می‌دانم. اگر جنگی در کار نبود، انسان‌ها می‌توانستند بسیار نزدیک‌تر به هم زندگی کنند و بسیاری از ظرفیت‌های انسانی، از هنر و سینما گرفته تا ادبیات، بیشتر شکوفا می‌شد.

او در بخش دیگری از صحبت‌هایش به یکی از صحنه‌های موفق فیلم اشاره کرد و گفت: به نظر من یکی از بهترین سکانس‌های فیلم، صحنه‌ای است که افرا به سراغ جمال می‌رود. این سکانس به شکل پلان–سکانس اجرا شده و حدود سه تا چهار دقیقه بدون قطع ادامه پیدا می‌کند. در اینجا بازی‌ها بسیار انعطاف‌پذیر و دقیق است؛ جایی که افرا عصبانی می‌شود و در عین حال تلاش می‌کند همسرش را به سمت خود بکشاند و از او حمایت بگیرد. میزانسن، اجرا و بازی اکبر معززی و فرهاد اصلانی در این بخش بسیار قابل توجه است.
طوسی در ادامه با اشاره به تفاوت برخی صحنه‌ها گفت: در مقابل، در بخشی دیگر از فیلم قبل از آنکه یک موقعیت رئالیستی و باورپذیر برای مخاطب شکل بگیرد، فیلم به سمت تمثیل و نماد می‌رود. برای مثال صحنه‌ای را می‌بینیم که نورالدین با بازی پرویز پرستویی، دری را از کارگاه خود برمی‌دارد و آن را حمل می‌کند. او با این در پیش می‌رود و در نهایت در دل تاریکی قرار می‌گیرد، در حالی که در پس‌زمینه تصویر قبرستان دیده می‌شود. از نظر مفهومی این تصویر می‌تواند معنا و دلالت‌های قابل توجهی داشته باشد، اما پرسش اینجاست که آیا چنین رویکرد نمادینی در دل فضای رئالیستی فیلم به‌خوبی جا می‌افتد؟