سمیرا باطبی از شرکت در نمایشگاه «برای ایران» میگوید
«برای ایران» نمایشگاهی امیدبخش است / حفظ هویت فردی در عینِ همسو شدن با یک هدفِ جمعی
به گزارش اتاق خبر خانه هنرمندان ایران، نمایشگاه هنری «برای ایران» در مجموعه گالریهای خانه هنرمندان ایران درحال برگزاری است در این نمایشگاه آثاری از هنرمندان ایرانی در رشتههای نقاشی، مجسمه، خطنقاشی و نقاشیخط به نمایش درمیآید. این آثار به صورت مستقیم از هنرمندان دریافت شده است.
نمایشگاه هنری «برای ایران» به پیشنهاد مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر و با همکاری خانه هنرمندان ایران، با هدف حمایت از هنرمندان برگزار شد.
این رویداد دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ افتتاح و تا ۸ خرداد ادامه دارد. به همین بهانه با سمیرا باطبی که در رشته مجسمهسازی اثرش را در گالری زمستان خانه هنرمندان ایران به نمایش گذاشته است، به گفتوگو پرداختیم که در ادامه میخوانید.
از برگزاری نمایشگاه «برای ایران» و بازگشتی که اکنون به عرصه هنر داشتهاید، چه حسی دارید؟
خیلی خوشحالم که بعد از مدتها توانستیم دوباره به جمع هنرمندان بازگردیم و این فرصت را پیدا کنیم که در کنار هم باشیم. دیدن هنرمندان متعدد و آثارشان در این نمایشگاه، برای من بسیار دلگرمکننده بود. واقعاً خوشحالم که کنار هنرمندان توانمندی هستم و امیدوارم این روند با قدرت ادامه پیدا کند.
وقتی آثار سایر هنرمندان را دیدید، چه حسی پیدا کردید؟
دیدن این همه هنر و تنوع آثار، مخصوصاً پس از تمام چالشها و اتفاقاتی که پشت سر گذاشتیم، باعث ایجاد یک حس امید و انگیزه عمیق در من شد. کارها از نظر کیفیت و خلاقیت واقعاً برجسته بودند. این نمایشگاه به من یادآوری کرد که هنوز میشود با عشق و تلاش، آثار هنری ارزشمندی خلق کرد.
فرآیند خلاق شما در این اثر چگونه بود و از چه تکنیکهایی برای انتقال مفاهیم استفاده کردید؟
در این اثر، تلاش کردم میان تکنیک و فرم، نوعی تعادل برقرار کنم. تمرکز اصلی من بر این بود که زبان بصریام همزمان هم صریح باشد و هم لایههایی از معنا را برای مخاطبِ دقیقتر باقی بگذارد.
با توجه به تنوع سبکهای موجود در نمایشگاه، چالش اصلی شما برای رسیدن به یک بیانِ مستقل در این رویداد جمعی چه بود؟
چالش اصلی همواره «حفظ هویت فردی در عینِ همسو شدن با یک هدفِ جمعی» است. وقتی در نمایشگاهی با موضوعی واحد شرکت میکنیم، مرز باریکی بین تبعیت از موضوع و حفظ امضای شخصیِ هنرمند وجود دارد. تلاش من بر این بود که بهجای ارائه یک روایتِ کلیشهای از مفهوم «ایران»، از منظر شخصی خودم به این هویت نگاه کنم و آن را با دغدغههای فرمالیستیِ خودم ترکیب کنم تا اثری متمایز ارائه دهم.
به نظر شما در فضای هنر معاصر ایران، پیوند میان «مفهوم» و «اجرا» چگونه باید تعریف شود تا اثرگذاری بیشتری داشته باشد؟
به اعتقاد من، یک اثر هنری قدرتمند جایی شکل میگیرد که مفهوم، «بهانه» اجرا باشد و نه «هدفِ نهایی». یعنی مخاطب نباید صرفاً با یک بیانیه هنری روبرو شود؛ بلکه باید مجذوبِ کیفیتِ بصری و تکنیکیِ اثر شود تا در قدم دوم به لایههای مفهومی آن نفوذ کند. اگر اجرا ضعیف باشد، حتی عمیقترین مفاهیم هم به درستی منتقل نمیشوند. تعادلِ میان این دو، سختترین و در عین حال لذتبخشترین بخشِ فرآیند خلق برای من است.
این نمایشگاه چه چشماندازی به جامعه هنری میدهد؟
امیدوارم بتوانیم همچنان با همدلی و پشتکار، فضای هنر را رونق بدهیم و آثار نابتری تولید کنیم. به هنرمندان میگویم که ناامید نشوند و بدانند هنر همیشه زنده است و جایگاهش را حفظ خواهد کرد.
مهسا بهادری ـ اتاق خبر خانه هنرمندان ایران
دیدگاه خود را بنویسید